پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام راهبرد اجتماعی فرهنگی 2251-7081 15 2 2026 08 23 Institutional Linkage Strategies among Science, Government, and Society for Resolving the Paradox between Expanding Scientific Production and Limited Social Impact in the Humanities of the Islamic Republic of Iran راهبردهای ارتباط نهادی علم، دولت و جامعه در رفع تناقض میان انبوه تولیدات علمی و فقدان اثرگذاری اجتماعی و نهادی در مسیر تولید علوم انسانی در جمهوری اسلامی ایران 41 70 248416 10.22034/scs.2026.574916.1795 FA مسعود معینی پور دانشیار گروه علوم سیاسی دانشگاه باقرالعلوم(ع) قم، ایران 0000-0002-1214-1156 Journal Article 2026 02 14 Despite the significant quantitative expansion of higher education and scholarly output in the humanities over recent decades, these developments have not proportionately enhanced governance quality, public policymaking, or the resolution of social problems in the Islamic Republic of Iran. This situation suggests that the principal challenge lies not in the shortage of knowledge production, but rather in the institutional disconnection between science, the state, and society and the consequent inability to translate knowledge into policy, institutions, and social action.The present study aims to explain the dimensions of this institutional disjunction and to propose an indigenous model for reconstructing the relationship between science, government, and society. The research adopts a qualitative approach and is conducted through documentary analysis and conceptual analysis. Data were collected from academic books, policy documents, and scholarly publications and were interpreted through theoretical inference.The findings indicate that the limited social effectiveness of the humanities results from three interrelated institutional gaps. Within the scientific sphere, the dominance of quantitative approaches, weak problem orientation, and limited interaction with decision-making institutions have reduced societal impact. Within the governmental sphere, insufficient mechanisms for evidence-informed policymaking and knowledge translation have constrained the use of scientific capacities. Within the societal sphere, declining social authority of knowledge and weak feedback mechanisms have undermined the relationship between science and society.Based on these findings, the study proposes an indigenous framework consisting of five interrelated components: professional wisdom, affirmative problematization, shared epistemic identity, knowledge translation, and the redefinition of the functions of scientific institutions. Organized within a cyclical process extending from social reality to social action, this framework seeks to institutionalize continuous interaction among science, government, and society. The proposed model may contribute to strengthening knowledge-based policymaking, enhancing the effectiveness of the humanities, and improving governance capacities in addressing complex social challenges in Iran. <span lang="AR-SA">با وجود گسترش کمّی آموزش عالی و افزایش تولیدات علمی در حوزه علوم انسانی طی دهه‌های اخیر، این تحولات نتوانسته است به همان نسبت موجب ارتقای کیفیت حکمرانی، سیاست‌گذاری عمومی و حل مسائل اجتماعی در جمهوری اسلامی ایران شود. این وضعیت بیانگر وجود شکاف میان ظرفیت‌های علمی کشور و میزان اثرگذاری اجتماعی و نهادی دانش است. پژوهش حاضر با هدف تبیین ابعاد گسست نهادی میان علم، دولت و جامعه و ارائه الگویی بومی برای بازسازی این پیوند انجام شده است</span><span lang="FA">.</span><span lang="AR-SA"> این پژوهش از حیث هدف، بنیادی و از نظر رویکرد، کیفی است و با استفاده از روش تحلیل اسنادی و تحلیل مفهومی انجام شده است. داده‌های پژوهش از طریق مطالعه اسناد، کتاب‌ها، مقالات علمی و منابع معتبر مرتبط با حکمرانی دانش، سیاست‌گذاری علم و ارتباط نهادهای علم، دولت و جامعه گردآوری و با رویکرد استنتاج نظری تحلیل شده‌اند</span><span lang="FA">.</span><span lang="AR-SA"> یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که کاهش کارآمدی علوم انسانی ناشی از سه سطح گسست نهادی است</span><span lang="FA">:</span><span lang="AR-SA"> در نهاد علم، غلبه رویکرد‌های کمّی و ضعف مسئله‌محوری؛ در نهاد دولت، محدود بودن سازوکارهای سیاست‌گذاری مبتنی بر شواهد و ضعف ترجمان دانش و در نهاد جامعه، کاهش مرجعیت اجتماعی علم و اختلال در سازوکارهای بازخورد اجتماعی. براین‌اساس، پژوهش الگویی بومی برای بازسازی ارتباط نهادی علم، دولت و جامعه ارائه می‌کند که بر پنج مؤلفه «حکمت مهنی»، «مسئله‌پردازی ایجابی»، «هویت معرفتی مشترک»، «ترجمان معرفتی» و «بازتعریف کارویژه نهاد علم» استوار است</span><span lang="FA">.</span><span lang="AR-SA"> نتایج پژوهش نشان می‌دهد که ارتقای کارآمدی علوم انسانی در جمهوری اسلامی ایران بیش از توسعه کمّی ظرفیت‌های علمی، به کیفیت تعامل نهادی میان علم، دولت و جامعه وابسته است. تقویت این تعامل می‌تواند زمینه‌ساز توسعه سیاست‌گذاری مبتنی بر دانش، افزایش یادگیری نهادی و ارتقای توان نظام حکمرانی در مواجهه با مسائل پیچیده اجتماعی باشد</span><span lang="FA">.</span> https://rahbordfarhangi.csr.ir/article_248416_37a00de58c890fc194ef8b044f9a3aa7.pdf