فهرست منابع
آبراهامیان، یرواند (1377). ایران بین دو انقلاب. ترجمه احمد گلمحمدی و محمد ابراهیم فتاحی، تهران: نشر نی.
آبراهامیان، یرواند (1379). ایران بین دو انقلاب. ترجمه احمد گلمحمدی و محمد ابراهیم محمدی، تهران: نشر نی.
آبراهامیان، یرواند (1384). ایران بین دو انقلاب. ترجمه کاظم فیروزمند و دیگران، تهران: نشر مرکز.
ابوطالب، مهدی (1384). نقش فرهنگ سیاسی شیعه در انقلاب اسلامی ایران. معرفت، (98)، 10-23.
ازغندی، علیرضا (1376). ناکارآمدی نخبگان ایران بین دو انقلاب. تهران: انتشارات قومس.
ازغندی، علیرضا و دلاور، ابوذر (1390). نقش فرهنگ سیاسی نخبگان حاکم در سقوط محمدرضاشاه (بررسی موردی نخست وزیری امیر عباس هویدا از بهمن 1343 تا مرداد 1356). رهیافت سیاسی و بین المللی، (23).
اشرف، احمد (1374). نظام صنفی و جامعه مدنی. ایراننامه، (53)، 5-40.
اشرف، احمد و بنوعزیزی، علی (1387). طبقات اجتماعی، دولت و انقلاب در ایران. ترجمه سهیلا ترابی فارسانی، تهران: نیلوفر.
اعظمی، هادی؛ زرقانی، هادی و حمیدی، مسعود (1393). بررسی ساختار فضایی قدرت سیاسی در ایران باستان. فصلنامه ژئوپلتیک، سال دهم، شماره اول.
بدیع، برتران (1376). فرهنگ و سیاست. ترجمه احمد نقیبزاده، تهران: نشر دادگستر.
بشیریه، حسین (۱۳۷۴). دولت عقل. تهران: مؤسسه نشر علوم نوین.
بشیریه، حسین (1376). جامعهشناسی سیاسی (نقش نیروهای اجتماعی در زندگی سیاسی). تهران: نشر نی.
بشیریه، حسین (۱۳87). ایدئولوژی و فرهنگ سیاسی گروههای حاکم در دوره پهلوی. مجله نقد و نظر، (7 و 8).
تنکابنی، حمید (۱۳۹۴). فرهنگ سیاسی اقتدارگرا و ساختار دیوانسالاری دولت در دوره پهلوی اول. جامعهشناسی تاریخی، ۷(۲).
جوادی یگانه، محمدرضا (۱۳۸۷). رویکرد جامعه شناسانه به نظریه انتخاب عقلانی. راهبرد فرهنگ، (۳)،۳۴-۶۴.
حائری، عبدالهادی (1360). تشیع و مشروطیت در ایران. تهران: امیرکبیر.
خلیلی، محسن؛ خوشکار، امیرعباس و شمسالدینینژاد، مجید (1393). فرهنگ سیاسی نخبگان؛ زمانه برآمدن و برافتادن پهلوی اول. پژوهشنامه علوم سیاسی، سال دهم، شماره اول.
داناییفرد، حسن (1382). اعتماد عمومی به سازمانهای دولتی. (رساله دکتری). مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.
ربانی، علی و شایگان فرد، فرهاد (1389). فرهنگ سیاسی ایران و مؤلفههایش. فصلنامه سیاست، مجله دانشکده حقوق و علوم سیاسی، 40(4).
رحمانیزاده دهکردی، حمیدرضا و زنجانی، محمدمهدی (1395). دولت مدرن و خودکامگی (بررسی موردی دولت رضاشاه). فصلنامه دولت پژوهی، مجله دانشکده حقوق و علوم سیاسی، سال دوم، (6).
رفیع، حسین؛ عباسزاده مرزبالی، مجید و قهرمان، میثم (1397). فرهنگ سیاسی، یک بررسی مفهومی و نظری. فصلنامه سیاست، سال پنجم، (17).
روزنامه عصر جدید (خرداد ماه 1307). شماره 49، 1-59.
زونیس، ماروین (1387). روانشناسی نخبگان سیاسی ایران. ترجمه پرویز صالحی و دیگران، تهران: چاپخش.
سردارآبادی، خلیلالله (1387). موانع تحقق توسعه سیاسی در سلطنت رضاشاه (1320-1304). تهران: ناشر مرکز اسناد انقلاب اسلامی.
سریعالقلم، محمود (1386). فرهنگ سیاسی ایران. تهران: انتشارات پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی.
سریعالقلم، محمود (۱۳۹۰). فرهنگ سیاسی ایران. تهران، پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی.
سمیعی اصفهانی، علیرضا؛ شفیعی سیفآبادی، محسن و یعقوبنیا، حسن (1397). فرهنگ سیاسی و تأثیر آن بر رفتار نخبگان و توسعه سیاسی در دوره پهلوی دوم. فصلنامه جامعهشناسی ایران، سال اول، شماره اول.
شریف، محمدرضا (1381). انقلاب آرام: درآمدی بر تحول فرهنگ سیاسی در ایران. تهران: انتشارات روزنه.
شیخ موحد، مهدی (1396). اعتقاد یا اجبار در پذیرش قدرت سیاسی در ایران. کنفرانس ملی پژوهشهای نوین در مدیریت، اقتصاد و علوم انسانی.
عالم، عبدالرحمن (1373). بنیادهای علم سیاست. تهران: نشر نی.
غنی، سیروس (1377). ایران برآمدن رضاخان بر افتادن قاجار و نقش انگلیسیها. ترجمه حسن کامشاد، تهران: انتشارات نیلوفر.
فاطمینیا، محمدعلی (1398). صد سال فرهنگ سیاسی در ایران، فراتحلیل آثار پژوهشی مرتبط با دوره مشروطه تا انقلاب اسلامی. فصلنامه مطالعات راهبردی، (86).
فرزانهپور، حسین؛ فیضی، سودابه و زنگنه، پیمان (۱۳۹۷). تأثیر فرهنگ پاتریمونیالیستی بر توسعه فرهنگی دوره قاجار، پهلوی، گسست یا تداوم. فصلنامه رهیافت انقلاب اسلامی، سال دوازدهم، (۴۳).
فوران، جان (1388). مقاومتشکننده. ترجمه احمد تدین، تهران: مؤسسه خدمات فرهنگی رسا.
کاویانیراد، مراد (1392). جغرافیای انتخابات، با تأکید بر انتخابات ریاست جمهوری تهران. تهران: دانشگاه خوارزمی.
کدی، نیکی (۱۳۶۹). ریشههای انـقلاب ایران. ترجمه عبد الرحیم گواهی، تهران: قلم.
کرونین، استفانی (1389). رضاشاه و شکلگیری ایران نوین. ترجمه مرتضی ثاقبفر، تهران: نشر گلشن.
کرونین، استفانی (1393). رضاشاه و شکلگیری ایران نوین. ترجمه مرتضی ثاقبفر، تهران: جامی.
کمالی، مسعود (1381). دو انقلاب ایران. تهران: نشر دیگر.
الگار، حامد (۱۳۵۹). دین و دولت در ایران، نقش علما در دوره قاجاریه. ترجمه ابوالقاسم سری، تهران: توس.
مصلینژاد، عباس (1392). سیاستگذاری ساختار قدرت در ایران. تهران: دانشگاه تهران، مؤسسه انتشارات.
مقدس، علیاصغر و اسلام، علیرضا (۱۳۸۵). کاوشی در نظریه انتخاب عقلانی با تأکید بر آرای مایکل هکتر. مجله علوم اجتماعی دانشگاه فردوسی مشهد، (۱)،۱۷۵-۲۱۱.
موسوی، لیلا و توسلی رکن آبادی، مجید (1395). فرهنگ سیاسی، فردیت و بازتولید اقتدارگرایی در ایران. فصلنامه علوم سیاسی، (37).
وثوقی، منصور؛ ثابتی، منوچهر و محسنی تبریزی، علیرضا (1397). بررسی موانع شکلگیری نظام حزبی در بستر توسعه اجتماعی و ساختار فرهنگ سیاسس ایران بین دو انقلاب (مشروطه تا انقلاب اسلامی). مجله مطالعات توسعه اجتماعی، ایران، سال دهم، (4).
هنری لطیفپور، یدالله (1379). فرهنگ سیاسی شیعه و انقلاب اسلامی (1342-1357). تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی.
Amstutz, Mark, R. (1982). An Introduction to Political Science, the Management of Conflict, Illinoise: Scott, Foresman and Co, Roseau Public Library [320 Ams] (1).
Camelia Florela Voinea (2020). Political culture research: dilemmas and trends. Prologue to the special issue, A Correction to this article was published on 16 December 2020.
Glasner, M. (1992). Political Geography. New York: John Wiley publications.
Taylor, J. P. & Flint, C. (2000). Political Geography, World-Economy, Nation- State and Locality. Pearson publicatios, Fourth edition.
Turner, Jonathan H. (2003). The Structure of Sociological Theory. United States: Wadsworth Publishing.
Zonis, marvin (1971). Political elit of iran. Prince ton university pres.
