فهرست منابع
قرآن کریم.
نهجالبلاغه.
ابن بابویه، محمد (1361). معانیالاخبار. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
ابن هشام، ابومحمد (1405ق). السیره النبویه مغنی الادیب. لبنان: دارالمعرفه.
بزرگ عقیده، نرگسخاتون (1399). گردشگری حلال و فرصتها و چالشهای آن در ایران. پژوهشنامه حلال، 3(2)، 57-43.
بهرامپور، اباالفضل (1399). تفسیر یک جلدی مبین. قم: نسیم حیات.
پاینده، ابوالقاسم (1324). نهجالفصاحه. تهران: سازمان انتشارات جاویدان.
توشنی، صبا (1401). مروری بر عوامل مؤثر در رشد گردشگری سلامت و راهکارهای توسعه آن. نخستین کنفرانس ملی گردشگری سلامت طبیعت گردی و طبیعت درمانی بسکی، گلستان، گنبد کاووس.
جمالینژاد، مهدی (1391). گردشگری اسلامی. اصفهان: آرما.
جهانیان، ناصر (1376). مقایسه مبانی نظری توسعه اقتصادی در غرب و قانون اساسی. تهران: دانشگاه شهید بهشتی.
حرعاملی، محمد (1367). وسائلالشیعه. قم: آلالبیت لاحیاءالتراث.
حسینی، میرزا حسن؛ سحر، خاوری و سلیمانپور، مسلم (1399). تبیین گردشگری حلال با توجه به آیات قرآنی. نشریه مطالعات قرآنی، 3(11)، 167-191.
دهخدا، علیاکبر (۱۳۷3). لغتنامه. تهران: مؤسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران.
راغب اصفهانی، حسین بن عبدالله (1404ق). المفردات فی غریب القران. قم: دفتر نشر الکتاب.
شفقی، سیروس؛ حسنوند، عباس و مصلحی، محسن (1391). ضرورتها و ظرفیتهای گردشگری اسلامی و رویکردهای آن (از منظر الگوهای فرهنگی اسلام و فقه اسلامی). برنامه ریزی منطقهای، 2(6)، 1-13.
شمشیری، بابک؛ مرزوقی، رحمتالله؛ محرر، معصومه و محمدپور، صلاح (1401). سفر و آثار آن، آموزهای مغفول در سبک زندگی اسلامی (با تأکید بر آیات قرآن و احادیث کتب اربعه و صحیحین). سبک زندگی اسلامی با محوریت سلامت، 6(4)، 67-76.
صدر، محمدباقر (1417ق). بحوث فی علم الأصول. تقریرات محمود هاشمى شاهرودى. قم: موسسه دائرهالمعارف فقه اسلامی بر مذهب اهلبیت( علیهمالسلام).
صفاییپور، مسعود و دامن باغ، صفیه (1396). بررسی توسعه گردشگری حلال در ایران. میراث و گردشگری، 2(6)، 71-97.
طباطبائی، محمدحسین (1375ق). تفسیر المیزان. تهران: دار الکتب الاسلامیه.
طبرسی، فضل (1338). مجمع البیان لعلوم القران. تهران: مکتبة العلمیه.
طریحی، فخرالدین (1375). مجمعالبحرین و مطلعالنیرین. تهران: مرتضوی.
عباسی، مصیب؛ راستی کردار، فاطمه و سید رضایی، سید حسن (1398). مبانی مدیریت و برنامهریزی گردشگری فرهنگی ـ اجتماعی از دیدگاه قرآن و نهجالبلاغه. فصلنامه نگرشهای نو و برنامهریزی گردشگری فرهنگی ـ اجتماعی از دیدگاه قرآن و نهجالبلاغه، 11(3)، 303-322.
عبدالمنعم، محمود عبدالرحمان (1419ق). معجم المصطلحات و الألفاظ الفقهیه. قاهره: دارالفضیله.
فاضلی، احسان؛ کردشاکری، پرنیان و بزرگزاده یزدی، نگار (1394). ارائه مسیرهای بهینه گردشگری شهر مشهد از طریق شناسایی و سنجش عناصر دارای پتانسیل گردشگری. جغرافیایی فضای گردشگری، 4(14)، 13-37.
فکر آزاد، سیده آزاده؛ حاجی خلیلی، سید احمد و ایمانی، مهدی (1395). بهرهگیری از ارزشهای گردشگری اسلامی در جلب نظر گردشگران برای بازدید مجدد. دومین همایش ملی پژوهشهای مدیریت و علوم انسانی در ایران، تهران.
قرائتی، محسن (1383). تفسیر نور. قم: مرکز فرهنگی درسهایی از قرآن.
قطبالدین راوندى، سعید بن هبةالله (1407ق). الدعوات / سلوة الحزین. قم: انتشارات مدرسه امام مهدی (عج).
قنبرپور، بهنام (1400). تزاحم قواعد فقهی و جوب حفظ نفس، با موازین اخلاقی، در مراقبت و درمان از بیماران مبتلا به کرونا. اخلاق و تاریخ پزشکی، (14)، 27-33.
کرمی، محسن (1396). در باب چیستی «هنر اسلامی». فلسفه تحلیلی (جستارهای فلسفی ـ پژوهشهای فلسفی)، 13(32)، 179-203.
کلینی، محمد (1385). اصول کافی. تهران: قائم آل محمد (عج).
کوهی اصفهانی، مجید؛ نیلیپور، سید علیاکبر؛ تقوایی، مسعود و نصر اصفهانی، محمدحسین (1394). شناسایی و اولویتبندی عوامل مؤثر در توسعه گردشگری سلامت. نگرشهای نو در جغرافیای انسانی، 4(28)، 45-60.
کیوانی هفشجانی، زهرا؛ صفانیا، علیمحمد؛ پورکیانی، محمد و باقریان فرحآبادی، محسن (1398). شناسایی و اولویتبندی موانع و تبیین الگوی ساختاری ـ تفسیری توسعه گردشگری ورزشی ایران. راهبرد اجتماعی فرهنگی، 8(33)، 167-191.
متقی هندی، علی بن حسامالدین (1409ق). کنزالعمّال. لبنان: مؤسسه الرساله.
مجلسی، محمدباقر (1376). بحارالانوار. تهران: دار الکتب الاسلامیه.
محلاتی، صلاحالدین (1380). درآمدی بر گردشگری. تهران: دانشگاه شهید بهشتی.
محمدی میخوش، علاالدین (1391). نقش گردشگری فرهنگی در توسعه مناسبات جمهوری اسلامی ایران و جمهوری آذربایجان. راهبرد اجتماعی فرهنگی، 1(4)، 147-176.
مشکینی، علی (1419ق). مصطلحات الفقه. قم: نشر الهادی.
مظفر، محمدرضا (1423ق). اصولالفقه. قم: مؤسسه النشرالاسلامی.
معین، محمد (1363). فرهنگ معین. تهران: انتشارات مؤسسه انتشارات امیرکبیر.
مکارم شیرازی، ناصر (1380). تفسیر نمونه. تهران: دار الکتب الاسلامیه.
میرحسنی، زهرا (1391). تحلیلی برالگوی مفهومی ترکیب منابع ملی در توسعه. راهبرد اجتماعی فرهنگی، 21(3)، 73-106.
ناظمزادهقمی، سید اصغر (1387). آئین سفر. قم: بوستان کتاب.
نجاروظیفهدان، آلا؛ رهبری، سمیرا و زرین، بهار (1389). بررسی امکانات و محدودیتهای توسعه گردشگری در کشورهای اسلامی در قالب مدل و تکنیکهای برنامهریزی و ارائه راهکارها. چهارمین کنگره بینالمللی جغرافیدانان جهان اسلام، زاهدان، ایران.
نوری، حسین (1368). مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل. قم: مؤسسه آلالبیت لاحیاءالتراث.
همایون، محمدهادی (1391). گردشگری؛ ارتباطات میانفرهنگی. تهران: انتشارات دانشگاه امام صادق (علیهالسلام).
Azam, M. S. E.; Abdullah, M. A. & Razak, D. A. (2019). Halal tourism: definition, justification, and scopes towards sustainable development. International Journal of Business, Economics and Law, 18(3), 23-31.
Davidson, R. (1994). Business Travel. London: Pitman Publishing.
Duman, T. (2011, July). Value of Islamic tourism offering: Perspectives from the Turkish experience. In World Islamic Tourism Forum (pp. 12-13).
Henderson, J. C. (2009). Islamic tourism reviewed. Tourism Recreation Research, 34(2), 207-211.
International Standard Serial Number (ISSN) International Centre (2019). Types of Tourism.
Ryan, C. (2003). Recreational tourism: Demand and impacts (Vol. 11). Channel View Publications.
Song, H.; Dallen, J. T. & Huang, Y. (2013). Meetings, conventions, and exhibitions: An overview of MICE. Routledge.
World Tourism Organization. (1991). Tourism: An economic and social phenomenon. UNWTO.
World Tourism Organization. (1995). Sustainable development of tourism. UNWTO.
Wu, M. Y. & Wall, G. (2016). Chinese research on family tourism: Review and research implications. Journal of China Tourism Research, 12(3-4), 274-290.
